Jak zainstalować taras kompozytowy: odstępy między legarami, szczeliny dylatacyjne i mocowania

Większość problemów z deskami kompozytowymi objawia się jako objaw na deskach i zaczyna się od błędu w ramie. Taras, który grzechota pod nogami, zwykle ma legary rozmieszczone w zbyt dużej odległości. Deski, które marszczą się w środku lata, wiosną zostały mocno do siebie dociśnięte. Chwiejna krawędź zwykle oznacza, że ​​na zewnętrznej desce nie było nic stałego, na czym można by usiąść. Deska kompozytowa jest stabilna wymiarowo i nie wymaga oliwienia, ale dopasuje się do konstrukcji znajdującej się pod nią i pozostawionych dla niej szczelin.

W tym przewodniku omówiono pełną sekwencję instalacji, liczby, które faktycznie mają znaczenie na miejscu, oraz punkty, w których ekipy tracą czas lub zgłaszają potrzebę wywołania zwrotnego.

Krótka odpowiedź: jak pasuje do siebie pokład kompozytowy

Jeśli pamiętasz tylko jedną rzecz, pamiętaj o kolejności: najpierw rama, potem drenaż, po trzecie szczeliny, na końcu mocowania. Wszystko poniżej rozwija się w tej sekwencji.

1. Przed zamówieniem materiału określ plan tarasu, końcową wysokość i metodę mocowania, a następnie potwierdź lokalne przepisy i pozwolenia.
2. Przygotuj podstawę, zachowaj co najmniej 50 mm wolnej przestrzeni pod legarami i zapewnij spadek tarasu o około 10 mm na metr od budynku.
3. Odstęp legarów od arkusza danych deski, zwykle od 300 do 400 mm, i podwajanie legarów w miejscu, w którym ląduje koniec deski.
4. Ustal prostą linię odniesienia lub zacznij od granicy, a następnie pracuj w poprzek pokładu zamiast na zewnątrz od luźnej pierwszej deski.
5. Niech element dystansowy klipsa ustawi boczne szczeliny i zachowa 3 do 5 mm na każdym końcu deski.
6. Przymocuj za pomocą ukrytych klipsów i wkrętów ze stali nierdzewnej, zachowując odległość 20 do 25 mm od końców desek.
7. Zamknij taras deskami granicznymi, deskami czołowymi i zaślepkami krawędziowymi.
8. Przejdź się po ukończonym tarasie, sprawdź każde mocowanie, a następnie sprawdzaj dwa razy w roku.

Przygotowanie terenu, przepływ powietrza i drenaż

Deski kompozytowe nie gniją i właśnie dlatego wilgoć uwięziona pod nimi powoduje więcej problemów niż pod drewnem. Osiada woda, rozwija się pleśń, a stalowe mocowania korodują od dołu, gdzie nikt nie patrzy, dopóki deski nie zaczną się poruszać.

• Usuń ślad i zagęść równe podłoże ze żwiru lub podkładki betonowej, w zależności od rodzaju używanej ramy.
• Zachowaj co najmniej 50 mm wolnego powietrza pod legarami, z otwartymi bokami, aby powietrze mogło przepływać przez pustkę.
• Ustaw gotową powierzchnię w odległości około 10 mm na metr od nieruchomości, blisko spadku 1 na 100. Woda nie powinna nigdy gromadzić się w żadnym miejscu na pokładzie.
• Nie zakopuj krawędzi desek w ziemi ani nie kładź ramy bezpośrednio na płycie, która pozostaje stale wilgotna.
• Sprawdź warstwę zabezpieczającą przed wilgocią i trzymaj deski z daleka od ściany, aby woda spływająca po tynku nie przedostała się do ramy.

Rama: rozstaw belek stropowych, kierunek i podparcie końcowe

Deski kompozytowe są tak sztywne, jak ich podpory. Legary biegną prostopadle do kierunku deski, a ich rozstaw wynika z arkusza danych deski, a nie z przyzwyczajenia. Deski puste zwykle wymagają środka co 300 mm, podczas gdy płyty lite często pozwalają na rozstaw 350 do 400 mm. Skoki do środka co 500 mm w celu zaoszczędzenia materiału to najczęstszy powód, dla którego deck wydaje się sprężysty, a klipsy zaczynają zawodzić w ciągu jednego lub dwóch sezonów.

Końce desek wymagają własnego wsparcia. Tam, gdzie dwie deski stykają się ze sobą, umieść podwójny legar lub solidny blok, tak aby materiał znajdował się bezpośrednio pod każdym końcem. Występy przy stopniach i obrzeżach są zwykle ograniczone do około 50 mm, dlatego należy zaplanować ramę wokół modułu płyty, zamiast wycinać zbyt duże deski w celu ratowania krótkiej ramy.

W przypadku belek stropowych drewno impregnowane jest najtańsze, ale podczas suszenia skręca się i kurczy. Aluminium pozostaje proste i kosztuje więcej. Profile legarowe WPC zachowują się podobnie jak sam taras, ponieważ materiał pochłania bardzo mało wody, więc odstępy pozostają tam, gdzie je ustawiłeś, a mocowania zachowują przyczepność. Tło materiału jest na tyle proste, że można je sprawdzić z wyprzedzeniem i wyjaśnia, dlaczego rama, a nie płyta, jest częścią zestawu wrażliwą na wilgoć.

Kil stropowy WPC do podłóg i paneli ściennych Belka/stępka z kompozytu drewniano-plastikowego do paneli podłogowych i ściennych, dostępna w opcji podwójnej lub stalowej; niska absorpcja wody pomaga ramom pozostać prostymi w wilgotnych zespołach. Zobacz produkt →

Aby bliżej przyjrzeć się temu, z czego wykonane są same deski, zobacz z czego wykonany jest taras WPC , który kryje w sobie mieszankę włókien drzewnych i poliolefin, zapewniającą niską absorpcję wody.

Układanie desek i ustawianie szczelin

Zacznij od stałego odniesienia. Jeśli talia ma ramkę na zdjęcie, najpierw połóż ramkę. W przeciwnym razie poprowadź kredą linię dla pierwszej deski i porównaj ją z ramą na obu końcach. Pracując w poprzek talii od prostej krawędzi, każdy kolejny rząd jest równoległy, co jest o wiele łatwiejsze niż korygowanie biegu, który dryfuje w połowie.

Luki są cechą konstrukcyjną, a nie tolerancją. Szczelina boczna jest ustalana za pomocą podkładki dystansowej, zwykle około 4 mm, a szczelina końcowa o długości od 3 do 5 mm zapobiega wpychaniu się desek w siebie w miarę wahań temperatury. Dopasuj szczeliny do najcieplejszego dnia, jakiego się spodziewasz, a nie do poranka, w którym instalujesz. Na zimnym początku pracuj na szerszym końcu tego zakresu.

Rozmieść złącza końcowe pomiędzy rzędami tak, aby na szerokości tarasu nie było więcej niż jednego złącza. Deski tnij ostrzem z węglików spiekanych, tnij od powierzchni wykończonej w dół, aby ograniczyć odpryski, noś okulary i ochronę przed kurzem. Niezależnie od tego, czy kładziesz pusty, wytłaczany profil, czy litą płytę współwytłaczaną z asortyment tarasów kompozytowych , zasady dotyczące luk pozostają takie same.

Solidne, współwytłaczane deski tarasowe WPC Taras kompozytowy z litego drewna i tworzywa sztucznego z ochronną powierzchnią HDPE i wykończeniem imitującym drewno; trwałe i łatwe w utrzymaniu deski, dopasowane do standardowych szczelin kompozytowych. Zobacz produkt →

Mocowanie: ukryte klipsy i technika śrubowa

Ukryte klipsy zapewniają czystą powierzchnię, jakiej oczekuje większość klientów. Plastikowe klipsy pasują do standardowego ruchu krajowego, natomiast klipsy ze stali nierdzewnej lepiej zachowują swój kształt w nadmorskim powietrzu i na pokładach komercyjnych o dużym natężeniu ruchu. Każdy klips mocuje dwie śruby do legara, a moment dokręcania ma większe znaczenie niż marka śruby. Nadmierne naciągnięcie powoduje odkształcenie zacisku i deska jest wówczas utrzymywana wyłącznie przez tarcie.

W pobliżu końców desek umieść elementy mocujące w odległości 20–25 mm od krawędzi i nawierć je wstępnie w chłodne dni, gdy materiał jest mniej wybaczający. Wkręty czołowe są zarezerwowane do obrzeży, schodów oraz pierwszego i ostatniego rzędu, gdzie widoczna linia mocowania może wyglądać celowo. Pogłębiaj lekko i nigdy nie zanurzaj łba pod powierzchnią.

Ukryte klipsy ze stali nierdzewnej do tarasów kompozytowych Ukryte zaciski ze stali nierdzewnej do tarasów kompozytowych, odpowiednie do tarasów przybrzeżnych lub przy basenie; zabezpieczają deski, jednocześnie umożliwiając drenaż i późniejszą wymianę panelu. Zobacz produkt →

Jeśli taras znajduje się w pobliżu wybrzeża lub basenu, bezpieczniejszym połączeniem będą zaciski ze stali nierdzewnej i śruby ze stali nierdzewnej, ponieważ standardowa stal będzie wykazywać korozję powierzchniową w ciągu kilku sezonów w słonym powietrzu.

Granice, stopnie i szczegóły wykończenia

Obramowanie ramki na zdjęcia zamienia przyciętą krawędź w czystą linię i ukrywa końce desek polowych. Ustaw obramowanie na własnej ramie i trzymaj jego zwis w granicach podanych w arkuszu danych, często około 50 mm, ponieważ niepodparta krawędź jest pierwszą częścią talii, która wydaje się luźna.

Deski czołowe zamykają szczelinę między powierzchnią tarasu a podłożem i powinny znajdować się nieco dalej od ramy, aby powietrze nadal mogło przez nie przepływać. Zaślepki krawędzi i listwy narożne wykańczają słoje i narożniki, czyli obszary, do których w pierwszej kolejności dociera wilgoć i ruch uliczny.

W przypadku stopni należy zachować odstęp między podłużnicami taki sam jak odstęp między legarami i, jeśli to możliwe, podeprzeć każdą deskę stopnia na obu końcach i na środku. Wysokość poręczy i wzniesienie stopni są zgodne z lokalnymi przepisami, dlatego przed wycięciem pojedynczego stopnia należy sprawdzić te liczby.

Gdzie instalacja tarasów kompozytowych kończy się niepowodzeniem

Poniższe błędy odpowiadają za większość wywołań zwrotnych witryny. Żadne z nich nie dotyczy jakości samej deski, a wszystkich można uniknąć na etapie ramy i mocowania.

Kontrola i opieka po przekazaniu

Zanim opuścisz plac budowy, przejdź po całym pokładzie i naciśnij każdą krawędź deski, aby upewnić się, że zatrzaski się zatrzasnęły. Słuchaj ruchu na krawędziach i stopniach, gdzie jako pierwsze sygnalizują się luźne mocowania.

Rutynowa pielęgnacja jest prosta. Regularnie zamiataj, myj sztywną szczotką i wodą z mydłem i unikaj myjek ciśnieniowych ustawionych na tyle wysoko, aby spowodować porysowanie powierzchni, ponieważ szorstka powierzchnia zatrzymuje brud i szybciej rosną glony. Deski kompozytowe nie wymagają uszczelniania ani olejowania, dzięki czemu budżet na konserwację pozostaje niski. Raz w roku sprawdzaj mocowania, zwłaszcza na zacienionych stronach i pod drzewami, gdzie ściółka z liści dłużej utrzymuje wilgoć na powierzchni.

Kupno decku jako jednego systemu

Na etapie zamówienia praktycznym ryzykiem jest niedopasowanie. Deski od jednego dostawcy, legary od innego i klipsy kupione za odpowiednią cenę mogą pozostawić załogę z przekładką niedopasowaną do grubości deski lub listwą niepasującą do profilu. Zamawianie desek, legarów, zacisków, śrub i zaślepek krawędziowych w jednym opakowaniu eliminuje to ryzyko i skraca listę otworów.

W przypadku prac projektowych należy pisemnie potwierdzić grubość, wykończenie powierzchni, zalecenia dotyczące rozstawu legarów i dostępność kolorów na piśmie przed złożeniem zamówienia, a także zachować po dwie zapasowe deski każdego koloru na miejscu do późniejszych napraw. Dostawca, który produkuje profile z przekrojów narysowanych w programie CAD i może dopasowywać niestandardowe kolory, ułatwia utrzymanie tych tolerancji w przypadku powtarzających się zamówień, co ma znaczenie, gdy rok później rozpoczyna się druga faza tego samego projektu.